Hoe rijk is stikstofkoning Johan Vollenbroek eigenlijk?

Best rijk, en dat is vreemd als je erover nadenkt. Rijk zijn is trouwens een definitiekwestie. Sommige mensen kopen elke week een nieuw jacht om achter te kunnen waterskiën, anderen vinden een miljoen of meer al veel spaargeld. De stikstofkoning van Nederland, ook bekend als de vervelendste Nederlander, Johan Vollenbroek, valt in de laatste categorie. Dat is niet wat je verwacht van een milieuactivist. Tenminste, er zijn natuurlijk ook rijke milieuactivisten, maar die worden dat natuurlijk niet dóór dat activisme. Vollenbroek pakt het alleen slimmer aan: hij intimideert bedrijven met rechtszaken via zijn activistische organisatie MOB als ze geen milieuadviesbureau in de arm nemen van een zekere eigenaar - ene Johan Vollenbroek.

Zoekt u een nieuw wachtwoord ergens voor? Of wilt u indruk maken bij de waterkoeler, of tijdens een potje scrabble? Denk dan eens aan ‘snavelbiesbegroeiingen’. Dat is een type natuurgebied waar bij deze olijfgroene plant (Latijnse naam: Rhynchospora fusca) de bodem met worteluitlopers bedekt tot een soort mat. De knop is bruinrood en heeft de vorm van een snavel (vandaar de naam?). Soms helpt een plaatje.

Wilt u zelf genieten van het aanzicht van snavelbiesbegroeiing? Ga dan wandelen in Kempenland-West, oprecht. Dit natuurgebied in Brabant is goed te bereiken, de moeite waard. U raadt het al, het is een Natura2000-gebied en moet derhalve beschermd worden. Niemand hier die gaat zeggen dat dat niet hoeft. Maar Nederland heeft een stikstofcrisis en maakt het zichzelf daarmee moeilijker dan nodig is. Ongetwijfeld heeft de lezer gehoord van de stikstofcrisis. Mocht dat niet zo zijn, hier is een opfrisser: waarom zit de bouw in Nederland op slot door stikstof en hebben we mede daarom een huizencrisis?

Bij de stikstofcrisis gaat het om het effect van chemische verbindingen met stikstof op de natuur. Puur scheikundig gezien klopt de term ‘stikstofcrisis’ dus niet, maar dat terzijde. De industrie stoot stikstofoxide uit, net als de bouw en het verkeer. Landbouw zorgt voor ammoniak, ook een stikstofverbinding. Als een natuurgebied in de buurt te veel stikstofverbindingen opneemt uit landbouw, industrie en bouw in de buurt, levert dat schade aan de natuur op. Daar is iedereen het over eens.

In 1991 nam de Europese commissie van toen nog de EEG de habitatrichtlijn aan, nummertje 92/43. Leden van de EEG beloven de natuur te verbeteren, Nederland ook. Nederland is dichtbevolkt en heeft veel landbouw en industrie, dus ook een relatief hoge uitstoot van stikstofverbindingen. Nederland belooft zelf die uitstoot te verminderen, in het kader van deze richtlijn. In de richtlijn staat het woord ‘stikstof’ dan ook niet. Het woord ‘richtlijn’ klinkt overigens vrij aardig, maar we hebben het hier over dwingend Europees recht. Nederland moet iets doen, onder meer een kaart aanleveren met te beschermen natuurgebieden. Die kaart staat hierboven, het zijn de Natura2000-gebieden.

In de richtlijn (lees hem nou even) vinden er artikel 6, specifiek leden 3 en 4. Daarin staat het zogeheten verslechteringsverbod, daar komt de ellende vandaan. Als een natuurgebied (met snavelbies bijvoorbeeld) last heeft van te veel menselijke stikstofuitstoot in de buurt, dan moet er een jaarlijkse verbetering optreden. Bedrijven moeten misschien wel weg, pas dan is er ruimte om huizen te bouwen. Die bouw stoot dan wel stikstof uit, maar door de sluiting van bijvoorbeeld een aantal boerenbedrijven is dat meer dan gecompenseerd. Zo ontstaat ‘stikstofruimte’: de een maakt plaats voor de ander en per saldo stoot je als samenleving in zijn geheel minder uit. Bij het verlenen van onder meer bouwvergunningen moet je een adviesbureau inschakelen om dit sommetje te maken, zoals die van een zekere activist.

Het CBS houdt bij in hoeverre het terugdringen van de uitstoot in Nederland sinds de vroege jaren ‘90 ook echt slaagt, dat is de grafiek hierboven. Voor ammoniak en stikstofoxiden geldt dat de uitstoot dramatisch is gedaald: je kunt niet zeggen dat boeren en industrie lui op hun handen hebben gezeten.Tijdens de kredietcrisis ontwikkelde de regering van toen het PAS, het programma aanpak stikstof. Het doel was: de natuur beschermen, maar industrie en bouw tijdens een recessie ook niet zo afknellen dat je de economie nog verder beschadigt.

Het PAS komt er in grote lijnen op neer dat de regering aan de ene kant van het land een natuurgebied met oude industriële vervuiling bijvoorbeeld kan opschonen, zodat er ergens anders stikstofruimte ontstaat om huizen te bouwen. Op die plek hoeven daar dan geen bedrijven voor te verdwijnen. De optelsom van deze handelingen moet wel steeds voor minder uitstoot zorgen, was de gedachte. Zo wilde Nederland zich aan de richtlijn houden.

<iframe width=”1430” height=”804” src=”

title=”Milieuactivist dreigt: &#39;We stappen opnieuw naar de rechter als stikstofpakket natuur niet beschermt&#39;” frameborder=”0” allow=”accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen></iframe>

Dan komt milieuactivist Johan Vollenbroek om de hoek kijken. Via rechtszaken probeert hij te voorkomen dat bedrijven in onder meer Brabant nog vergunningen krijgen om bijvoorbeeld een kippenstal uit te breiden. Daarbij vangt hij steeds bot, omdat rechters erop wijzen dat de desbetreffende ondernemer gewoon een vergunning heeft aangevraagd. Die procedure was dan steeds in overeenstemming met het PAS.

Vollenbroek beschikt over diepe zakken. Hij stapelt procedure op procedure, maar de zaak tegen een paar willekeurige boeren mislukt steeds; die hadden hun papierwerk immers op orde. Uiteindelijk komt Vollenbroek bij de Hoge Raad uit, het hoogste rechtscollege van Nederland. Daar oordeelt men niet over een zaak zelf, maar wordt er enkel gekeken of de lagere rechter geen fouten heeft gemaakt. Als dat zo is, wordt de zaak terugverwezen. In theorie kan een uitspraak dan anders uitpakken en heeft Vollenbroek alsnog zijn zin, want neerkomt op het intrekken van de milieuvergunning van reeds draaiende bedrijven. Omdat iedereen zich aan de regels van het PAS heeft gehouden, mislukt dat.

In Nederland vinden we boven de Hoge Raad nog twee instanties: de afdeling bestuursrechtspraak van de Hoge Raad en anders de Europese rechter, het in 1952 opgerichte Hof van Justitie van de EU (HVJ) te Luxemburg. Het HVJ werkt volgens hetzelfde principe als de Hoge Raad. Zaken worden niet nog een keer inhoudelijk behandeld. Je gaat niet in Luxemburg nogmaals betogen dat je vindt dat die kippenstal ergens in Aalten jaren geleden niet gebouwd had mogen worden, bijvoorbeeld. De zaak is dan al tot in den treure behandeld en nog een rechtszaak gaat geen nieuwe feiten aan het licht brengen. Toch gaat Vollenbroek door, want hij heeft een plan.

Hij slaagt erin om de rechter in Luxemburg ervan te overtuigen dat de vergunningen misschien wel via het PAS correct zijn aangevraagd, maar dat het hele PAS er op die manier nooit had mogen zijn. Het draait om het genoemde artikel 6 van de richtlijn.

Als een natuurgebied in Brabant, denk aan Kempenland-West, last heeft van stikstofuitstoot in de directe omgeving - zo werkt dat - dan heeft het geen zin als de Nederlandse regering een industrieterrein in Groningen schoon gaat maken om stikstofruimte te genereren. Stikstofruimte om in de buurt van een Natura2000-gebied te bouwen, kan enkel ontstaan door maatregelen in de buurt van precies dat gebied. Volgens Vollenbroek is er dan pas sprake van compensatie, volgens de richtlijn. De genoemde stal in Aalten kan alsnog tegen de vlakte, een overwinning! Maar er gebeurt nog iets, nog iets veel ergers.

Vollenbroek besloot in 2016 om de vergunningen van een paar willekeurige boeren te gebruiken om deze rechtszaken te forceren. Weten die boeren veel, ze vragen een vergunning aan via het PAS en denken de papieren netjes te hebben ingevuld: andere boeren hadden net zo goed de stok kunnen zijn om de regering mee te slaan. In 2019 kreeg Vollenbroek zijn Europese uitspraak: het ging er niet om dat die boeren zich niet netjes aan het PAS hebben gehouden, waar het om ging is dat hele PAS verkeerd is opgesteld.

Als je het zo zegt, dan haal je de vergunningen onderuit van niet alleen die paar willekeurige boeren maar van alle vergunningen die via het PAS zijn verstrekt, ook aan bouwbedrijven die woningen opleveren. Elke vergunning moet opnieuw worden bekeken en sindsdien zit Nederland in een stikstofcrisis. Sinds 2019 is er dan ook een forse daling in het aantal verleende bouwvergunningen te zien, dat verergert de woningnood.

Vandaag bleek dat nog eens 130 boerenbedrijven moeten vertrekken, als het aan Vollenbroek en zijn milieuactiegroep MOB (‘Mobilisation for the Environment’) ligt. Een boer kan niet opereren zonder zo’n vergunning en moet door een traject heen om deze te krijgen. Vervolgens zal de boer met zijn of haar gezin forse investeringen doen, meestal gedekt met bancaire leningen. Boer en bank nemen dan aan dat de vergunning niet kan worden ingetrokken. RTL Nieuws ontdekte dat MOB bij 130 bedrijven een procedure is gestart om de milieuvergunning in te trekken. Als die actie slaagt, moeten ze vrijwel direct stoppen. Het gaat vaak om bedrijven in Brabant, daar begon de actie van MOB ook. De procedures staan online, RTL Nieuws heeft er een keurig overzicht van gemaakt. Houdt het dan nooit op?

Als we naar de betrokken rechtspersonen kijken, dan blijkt er iets opvallends. MOB is duidelijk het vehikel van Vollenbroek, dat is geen geheim. De website van MOB vraagt mensen om te doneren zodat er nog meer rechtszaken gevoerd kunnen worden tegen vergunninghouders.

Op Vollenbroek is veel kritiek gekomen: door een rechtszaak van de vergunningen verstrekt aan een paar lokale kippenboeren tot in Europa te escaleren, heeft nu heel Nederland een stikstofcrisis. Lekker gewerkt, bedankt! Aan de andere kant kun je het Vollenbroek ook niet kwalijk nemen dat hij gebruikmaakt van de mogelijkheden, zonder die mentaliteit had je de hele Zuidas wel kunnen opdoeken. Nederland heeft zelf, via democratische besluitvorming, het gezag van de Europese Commissie op wetgevend geaccepteerd, wat ook geldt voor de bevoegdheden van het HVJ in Luxemburg.

Het verlenen van natuurvergunningen geschiedt nog wel op lokaal niveau, op een manier die door het Europese HVJ als onacceptabel werd beschouwd. In de EU is macht verdeeld tussen Brussel en de hoofdstad in de lidstaat, waardoor dit soort juridische leemten kunnen ontstaan. Het is vaak niet duidelijk wie er over een bepaald onderwerp gaat. Vollenbroek zag de mogelijkheid die anderen was ontgaan. Is Vollenbroek dan schuldig, of een reeks regeringen die de discrepantie hebben laten ontstaan?

Nu zou je kunnen zeggen: op een gegeven moment is het wel klaar, geniet van je overwinning, laat de verliezer de wonden likken en sta ook even stil bij het feit dat je de bouw van woningen hebt belemmerd. Toch gaat MOB door, met meer dan 300 rechtszaken moet er nog meer zand in de Nederlandse juridische molen worden gestrooid. MOB zet zich evenwel neer als een zielige club die geld nodig heeft om het milieu te beschermen, daar gaat het hier om. Of heeft Vollenbroek hier een persoonlijk belang bij? Dat zou het geheel toch een minder charitatieve uitstraling geven.

Laten we nog eens teruggaan naar de uitspraken inzake de willekeurige vergunningen - zoals een brave veehouder uit Aalten - waar we het eerst over hadden.

Een rechtszaak volgt altijd na een geschil tussen twee of meer partijen. Een uitspraak kan bindend recht opleveren voor latere, soortgelijke zaken, dat noemen ze in het vak ‘jurisprudentie’. Soms kan een enkele uitspraak verstrekkende gevolgen hebben, dat zien we hier ook gebeuren: een compleet land aan de stikstofcrisis. Maar wie zijn bij deze rechtszaak eigen de partijen in het geschil?

Niet die boeren, die hebben geen idee. Bij deze specifieke rechtszaak - er zijn er meer, met dezelfde strekking - moesten in Gelderland en Limburg het college van gedeputeerde staten het ontgelden. De vergunningen aan de boeren waren immers verstrekt door die provincies. MOB neemt dat de provincies kwalijk, niet dat boeren de vergunning hebben aangevraagd. Dat zou ook lastig zijn om juridisch te bestrijden. Daarom moeten de twee provincies zich hier verweren.

Tegen wie? De appellanten zijn MOB en de Vereniging Leefmilieu. Ze spreken dus niet namens de burger, terwijl hun acties wel grote invloed hebben op de rest van het land. Van deze rechtspersonen kunnen we opvragen wie de bestuurders zijn. Die van Vereniging Leefmilieu staan gewoon op de website en in het Handelsregister, zo moeilijk is het ook niet.

De vereniging is op zoek naar vers bloed, mocht u zich vervelen. In ieder geval zit Johan Vollenbroek in het bestuur. De uitspraak uit Luxemburg en de beslissing van de Raad van State uit 2019 om die over te nemen stortte Nederland in de stikstofcrisis. Omdat er meerdere appellanten zijn, ontstaat het idee dat de zorgen over stikstof breed leven: het gaat niet enkel om Vollenbroek en zijn vereniging. We hebben ook nog MOB. Merk op dat hun website mobilisation.nl is, linksboven.

Inmiddels is er een nieuwe website van dezelfde stichting. Daaruit blijkt duidelijk dat we met dezelfde Johan Vollenbroek te maken hebben. De rechtszaken zijn dus begonnen door twee vehikels met dezelfde bestuurder, je had ze ook samen kunnen voegen.

Als Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI) moet MOB een bepaalde mate van transparantie accepteren. Er moet een openbare jaarrekening zijn, bijvoorbeeld. Giften aan een ANBI zijn vervolgens aftrekbaar van de belasting. Uit het ANBI-formulier blijkt wie de communicatie regelt bij MOB: kortweg ene Johan.

Nu we hier toch zijn, kunnen we ook eventjes kijken wat er in de ANBI aan geld omgaat. In het formulier staat dat het niet de bedoeling is dat er vermogen wordt opgebouwd, geld moet direct uitgegeven worden aan rechtszaken. Daartoe worden andere juristen betaald. Het bestuur zelf werkt helemaal kosteloos!

Die kosten kunnen alleen niet gemaakt worden, want met de uitspraak van het HVJ uit 2019 en de opvolging door de Raad van State, heeft Vollenbroek Nederland de juridische mokerslag uitgedeeld. We zien daarom dat de donaties wel binnenlopen terwijl er in het voorlaatste jaar geen enkele kosten waren. De winst in het laatste en voorlaatste jaar bedroeg daarom bijna anderhalve ton per jaar, waardoor de ANBI over drie ton aan kasgeld beschikt. Daarom is er ook een financiële bate in de vorm van rente. Zijn het toch kapitalisten.

Het is toch niet zo dat Vollenbroek hier zelf tonnen of meer aan heeft verdiend? Helaas, don’t judge a book by it’s cover: ook wie in een ligfiets van gerecycled hout rijdt, veganistisch leeft van enkel groenten uit eigen tuin, woont in een huis van hout van bomen die wegens natuurlijk dood al overleden waren, zich hult in kleding die anderen op straat hebben achtergelaten, kan het breder laten hangen dan de buitenwereld maar durft te vermoeden.

Stichting Agri Facts (STAF) ontdekte dat Vollenbroek zich bij juridische geschillen over stikstof zich kundig tussen de twee kampen manoeuvreert als een echte Talleyrand. Naast MOB en Vereniging Leefmilieu heeft Vollenbroek nog een vehikel, dat overal opduikt. En dat is geen lieve vereniging of stichting maar een op winst gerichte bv - nogmaals, niks geks aan, de Zuidas zit er vol mee.

STAF schreef een artikel over de juridische terreur die Vollenbroek via MOB richting Friesland ontketende. Fijn voor Brabant, ze zijn niet de enige. De provincie wilde een afvalverbrander behouden en ja, zo’n instelling heeft een milieu-impact. Ook wilde GGD Fryslân een nieuwe locatie openen, wat voor meer uitstoot van stikstof zou kunnen zorgen. Vollenbroek stond op de stoep, of ze daar even mee wilden stoppen: anders zouden ze dezelfde behandeling krijgen als een paar boeren eerder. MOB mocht vervolgens voor anderhalve ton aan facturen sturen. Zoals STAF opmerkt is het opmerkelijk dat een activist zich tegen de overheid keert, om diezelfde overheid vervolgens wel facturen te sturen. Overigens zijn er meer voorbeelden van deze dubbele pet, maar we houden het even bij deze casus.

Wat er gebeurt is dat een instelling dus niet zomaar ergens gaat bouwen, maar overlegt met de milieubeweging over hoe een en ander wel milieuvriendelijk gedaan kan worden, vanuit het oogpunt van stikstof. Als Wiedergutmachung voor het eerdere juridische geschil mogen de milieuactivisten vanaf de vrede factuurtjes sturen. Dat lijkt op morele chantage - wel met echte facturen - waarbij opgemerkt mag worden dat de bestuurders van de NGO’s dat geld niet in hun eigen zak steken (in theorie). Op het ANBI-formulier hierboven zagen we bijvoorbeeld dat de bestuurders in MOB geen vergoeding ontvangen voor hun werkzaamheden. Als er anderhalve ton per jaar bij de coöperatie of stichting binnenkomt, dan gaat dat geld naar het goede doel. Daarom is stikstofafpersing, zo noemen we het maar, geen vorm van zelfverrijking. Het gaat om de goede zaak, namelijk de planeet.

Vanaf nu gaat Friesland betalen voor advies aan adviseurs, aangesloten bij MOB. Er wordt dus wel een factuur verstuurd maar daar krijg je er als lagere overheid ook een dienst voor terug. Dankzij een WOB-verzoek van STAF hebben we de beschikking over alle facturen die bij die 155.545 euro horen. Nota bene: dit is allemaal belastinggeld.

De bedragen doen wat willekeurig aan. Zo is er een organisatie genaamd ToxicoWatch, die ook een druif van de tak wil. Voor ‘advies/werkzaamheden’ betalen de arme Friesen elke maand duizend euro. Precies.

Het urenschrijversgilde stuurt ook facturen voor het bijwonen van recepties. Een en ander wekt niet de indruk dan bij de consultants het zweet over het voorhoofd loopt.

Laten we zo’n factuur iets beter bestuderen. Op 1 april 2017 stuurde MOB een factuur met deze werkzaamheden als basis. Dat is het mooie als je een probleem veroorzaakt: je mag dan zelf meepraten over de oplossing, tegen betaling. Dit is de bijlage.

De factuur heeft een totaal bedrag van meer dan vier duizend euro.

Deze factuur wordt uit hoofde van MOB gestuurd en niet Vollenbroek in privé. Het logo linksboven is door het kopiëren en scannen een beetje vaag geworden, maar het is zonder twijfel hetzelfde logo als het logo van MOB. Ook bij de nieuwe huisstijl en website is het logo (linksboven) niet veranderd.

Nu moet het geld worden betaald aan een andere rechtspersoon dan MOB, dat blijkt uit de contactgegevens. Als je goed leest, dan zie je dat onder het onderste weggelakte deel ‘Johan’ staat, de factuur moet dus naar ene Johan bij MOB, de club met ‘www.mobilisation.nl’ als website.

Het bijbehorende KvK-nummer hoort echter bij een andere rechtspersoon, namelijk een vehikel van Johan persoonlijk. Het geld moet ook naar een rekeningnummer van Vollenbroek persoonlijk, niet doorgeefluik MOB. Dat betekent dat Vollenbroek namens MOB procedeert of dreigt met procederen, waarna overheden dan maar schikken en MOB geld geven; waarna Vollenbroek daarna het geld op zijn persoonlijke rekening laat storten.

Een eenmanszaak is natuurlijk geen NGO. Als de genoemde lagere overheden hier eerder protest tegen zouden hebben aangetekend, had Vollenbroek kunnen dreigen meer rechtszaken te openen. Dat kan hij (of beter gezegd: de NGO MOB) hartstikke goed.

Nu stond er eerder op deze website (maar dan met uitgang .eu) al een artikel over Vollenbroek. De NGO zonder winstoogmerk zit op een adres in Nijmegen waar ook een op winst gerichte eenmanszaak te vinden is van dezelfde directeur als de NGO, namelijk MOB. Daarin las u dat Vollenbroek op hetzelfde adres ook nog een bv heeft, wat destijds een goed idee was om fiscaal vriendelijk te sparen voor het pensioen. Een bv moet jaarrekeningen publiceren. De cijfers die we daar zien, laten dus het vermogen van de directeur/eigenaar zien: het is geen geld van de NGO.

Het eigen vermogen van Vollenbroek zijn commerciële bv bedroeg in 2019 806.544 euro. Een bv die zeer winstgevend is, zoals deze, kan de reserve laten groeien door die winsten in te houden. Elke winst die Vollenbroek niet in de bv heeft laten zien is niet te traceren en dat hoeft ook niet, natuurlijk. Bij latere jaarrekeningen is de onverdeelde winst niet meer zichtbaar, omdat de boekhoudregels zijn veranderd. Het is zonder meer duidelijk dat de bv zijn eigen vermogen dankt aan die opgepotte winst uit 2017, want zonder winst is er ook geen onverdeelde winst.

Vollenbroek is stelselmatig te laat met het aanleveren van jaarrekeningen. Dat is een economisch delict. Nu doen wel meer mensen dat, leert de ervaring sinds het werken aan de Quote 500 sinds 2008. In principe kan een ondernemer afwijken van de regels rondom de publicatieplicht, als RVO daar toestemming voor geeft. In 2023 zijn er Kamervragen over de kwestie gesteld en daaruit blijkt dat er geen sprake is van toestemming om af te wijken van de publicatieplicht.

Kortom, er zijn cijfers, maar met enige vertraging. In de laatste cijfers (beschikbaar in 2026) blijkt dat er eind 2022 nog steeds sprake is van een eigen vermogen van dezelfde omvang.

En ja, andere mensen zijn veel rijker, Vollenbroek zal het milieu zonder twijfel een warm hart toedragen. Het vervelende aan zijn werkwijze is dat hij na zijn D-Day uit 2019 niet ophoudt. Nu moeten er wéér 130 bedrijven kapot. Steeds opnieuw wordt het rechtssysteem, dat links en rechts al een beetje aan het bezwijken is, belast met nieuwe zaken over hetzelfde stikstofprobleem. De rechter wordt zo gebruikt als wapen waardoor het voor een regering bijna onmogelijk is om zelf keuzes te maken. Is dat waarom er onafhankelijke rechters zijn? Daarbij is het MOB dat de rechtszaken betaalt, met een directeur die het allemaal om niet doet. Of, tenminste, zo wordt het opgeschreven. MOB is gewoon een persoonlijk verlengstuk van Vollenbroek, als je kijkt naar de facturatie. Dat is geen liefdadigheid. Overigens is hem bij een eerdere gelegenheid om commentaar gevraagd over de jaarrekeningen, waar hij niet op wenste te reageren.

Hoe harder Vollenbroek zonder vergoeding procedeert als bestuurder van MOB, hoe harder de zakken van de mens Vollenbroek vollopen. De bedrijven die nu moeten sluiten, gaan wel werknemers ontslaan en de eigenaren van hun inkomen beroven. Je richt zo economische schade aan. Dan zou het wel fijn zijn als de persoon die de trekker overhaalt, geen dubbele op heeft. De werkelijkheid is anders.

Had u mijn laatste boek trouwens al gelezen? Democratie op de helling koopt u hierrr, er is een e-book (digitaal, lekker handig) en een papieren boek. Wilt u mijn gegraaf mogelijk maken? Ga naar BackMe, of u koopt mijn andere boek, Het Euro Evangelie. Laat anders uw waardering voor mijn werk merken via de knop hieronder.