Koningin Mastercard kleedt zich leuk maar is echt een slecht mens

Toch maar even gewacht tot de feestelijkheden over waren, waarom niet. Op Koningsdag vieren we de verjaardag van het staatshoofd. Hartstikke leuk, sowieso, vrij krijgen om overdag de fles te openen, laten we eens positief zijn. Maar bij een koning hoort een koningin en in het geval van Nederland hebben we het over een absolute draak, een ramp voor de democratie.

Het begon leuk; in 1999 werkte Máxima Zorreguieta als lobbyist in Brussel namens Deutsche Bank. Ze leerde Willem-Alexander klaarblijkelijk tijdens een trip in Spanje kennen. Op 2 februari 2002 zouden ze in Amsterdam trouwen. Nu is Nederland een constitutionele monarchie, waarin de vorst slechts een ceremoniële rol heeft. Dat hoeft niet altijd zo te zijn: denk aan de VAE, waar elk van de emiraten een bestuurder heeft die door erfopvolging wordt aangewezen en een eigen specifieke taak in het geheel heeft. Kort en goed hoeft een Nederlands staatshoofd daarentegen enkel linten door te knippen, bijgestaan door de echtgenoot.

Máxima zorgde in 2007 voor ophef door te stellen dat er geen Nederlandse identiteit is. Ze was stad en land afgereisd en het was haar opgevallen dat ze vaak maar een koekje bij de koffie of thee kreeg van Nederlanders. Dit zie je vaker bij mensen die door afkomst op enige afstand van het plebs staan: ze voelen zich een beetje verheven, want ze zijn veel internationaler bezig dan een bouwvakker uit Venlo of een kapster uit Emmen. Identiteit wordt gezien als iets dat niet belangrijk is, want met een talenknobbel en een sterk netwerk kun je overal aan de slag. Wie denkt dat Máxima de Nederlandse identiteit een warm hart toedraagt, komt bedrogen uit.

Haar visie op identiteit is vooral gebaseerd op commerciële belangen. Ze mag dan misschien niks hebben met die rare Hollanders die haar miljoenensalaris opbrengen, dat betekent niet dat er geen geld verdiend kan worden met het begrip ‘identiteit’. Nu wordt het een beetje technisch, maar dat is nodig. Blijf hangen.

De Europese Unie (EU) is sinds 2014 bezig met de zogeheten eIDAS-richtlijn, de afkorting voor ‘electronic identification and trust services for electronic transactions in the internal market’. Dat betekent in de praktijk dat er een Europees digitaal paspoort komt. Nu zullen veel mensen denken dat dat allemaal wel mee zal vallen, enkel ‘handig’ zal zijn want we hebben immers al DigiD en dat is toch ook digitaal? Een digitaal paspoort gaat een stuk verder, want daarbij ontstaan er allemaal mogelijkheden om data te koppelen, iets wat eerder niet kon. Een voorbeeld kan dat verduidelijken.

Stel, u bent een man van tussen de veertig en zestig en u gebruikt een medicijn tegen kniepijn. Uw zorgverlener slaat de resultaten van de behandeling op. De Amerikaanse fabrikant wil graag weten hoe het bevalt en stuurt alle huisartsen, ook die van u, een brief met de vraag om gegevens te delen. Dat moet aan u worden voorgelegd. Met een digitaal paspoort, in Nederland zal die in het derde kwartaal van 2026 de NL Wallet heten, het maakt het makkelijker voor handelaren in data.

U staat immers ingeschreven in uw gemeente, die weet waar u woont en wat uw leeftijd is. In een databank met gegevens is er altijd een zogeheten unieke sleutel te vinden. In Nederland is dat het burgerservicenummer (BSN): er zijn wel twee mensen in Nederland te vinden die Jan Jansen heten maar niemand deelt een BSN met iemand anders. Zo weet je altijd precies om wie het gaat. Een nummerbord is ook een unieke sleutel, er zijn geen twee auto’s met hetzelfde nummerbord (als iedereen het netjes doet).

Met dat BSN schrijft u zich ook in bij andere instellingen, zoals uw zorgverlener. Vervolgens kan er een datakoppeling gemaakt worden. Dat betekent dat een zoekopdracht de doelgroep uit de gemeentelijke basisregistratie haalt (dus alle mannen tussen de veertig en de zestig). Dat levert een lijst op met allemaal mannen die aan de eisen voldoen, gevolgd door hun BSN. Vervolgens kijkt de zoekopdracht naar of die mensen te vinden zijn in de computer van de zorgverlener. Als dat het geval is, worden de behandelgegevens opgehaald en doorverkocht aan de Amerikaanse datahandelaren. Daarbij wordt uw achternaam en het BSN zelf niet genoemd.

Dat hoeft ook niet. Uw persoonsgegevens zijn enkel nodig om de link te leggen tussen gegevens in twee systemen. De datahandelaar wil graag weten wat uw behandelresultaten zijn. Die informatie is geld waard, ook zonder te weten hoe u heet. Al die gekoppelde informatie kunnen we zien als een goudmijntje. In de EU noemt men het een ‘European Health Data Space’ (EHDS). Deze EHDS ontstaat als je al die gegevens koppelt, dan krijg je een rijkdom aan gegevens van mensen.

De EU heeft het zo geregeld dat uw medische gegevens ook zonder uw goedkeuring verhandeld mogen worden. Dat is makkelijker te regelen, dankzij de technologische innovatie van het digitale paspoort. Uw digitale identiteit haalt de noodzaak weg voor handelaren in data om uw zorgverlener (en daarmee u) om toegang tot uw electronisch patiëntendossier (EPD) te vragen. Voorstanders van digitalisering zullen erop wijzen dat dit goed is voor het milieu, want er hoeft geen fysieke brief meer te worden verstuurd. We redden het klimaat! Dan vergeet je wel te noemen dat tijdens dat proces de burger de controle over de eigen gegevens verliest. Dat hoort er ook bij.

De lobbyclub World Economic Forum (WEF) is namens de aangesloten leden groot voorstander van dit principe, blijkt uit hun rapport over een ‘nieuw sociaal contract’ uit 2018. Het gaat namelijk verder dan slechts ‘e-government’. De koppeling tussen de gemeentelijke basisadministratie en het EPD is maar een van de mogelijkheden om geld te verdienen aan ‘identiteit’. Er zijn ook mobiliteitsdata en de digitale identiteit zou een middel kunnen zijn om in te loggen op social media. Zo zou je minderjarigen kunnen weren, al gebiedt de eerlijkheid om te zeggen dat je later meer beperkingen kunt opleggen.

Er is meer mogelijk. De Franse Senaat is het opgevallen dat niet alle rassen hetzelfde zijn. De ene etnische minderheid reageert anders op hetzelfde virus dan de andere. Daarom zou het fijn zijn als er een Europese database is waarin minderheden naar genen geregistreerd staan, zodat je ze bij een volgende pandemie makkelijker kunt opsporen. Deze werkwijze, die doet denken aan een zekere Duitse maker van lelijke waterverfschilderijen, is volgens de Nederlandse grondwet verboden, want je kunt mensen niet op etnische gronden anders behandelen. De Franse senatoren wezen erop dat dat klopt, maar dat het nu eenmaal crisis is en dan moet je je niet laten beperken door de regeltjes. Dat is het probleem met een technologische mogelijkheid die zich aandient tijdens een crisis als een pandemie: de paniek zorgt ervoor dat maatregelen acceptabel zijn die een meerderheid anders als abject zou hebben afgedaan. De grote winnaars in deze zijn de vooral Amerikaanse sponsoren van het WEF, want ze krijgen hun digitale paspoort.

In dat rapport uit 2018 is deze klok te vinden met alle aspecten van digitale identiteit, het gaat tot stemmen aan toe. Het WEF schrijft dat er centrale en decentrale systemen zijn. Het is ook mogelijk om eigen medische data te delen met doktoren in andere landen met apps van particuliere bedrijven. Dan heb je als burger om die reden geen ‘EHDS’ nodig.

Bij dit soort discussies is het altijd de vraag wat de burger er nu aan heeft. Overheden en grote bedrijven zullen meer voordelen zien in een groot gecentraliseerd systeem. Daarin is de burger compleet te volgen en kan hij ook niet ontsnappen aan de commerciële behoeftes van de genoemde grote bedrijven, vooral Amerikaanse bedrijven als webwinkels en Mastercard. Daarom moeten we in deze ook geen onderscheid maken tussen enerzijds digitaal, dat is modern, handig, hip, en anderzijds papier, dat we met de moderne bril kunnen afdoen als ouderwets, vies en gevaarlijk. Binnen de wereld van de digitale identiteiten is er ook een onderscheid: namelijk tussen centrale systemen en decentrale oplossingen. Het is heel goed mogelijk om gebruik te maken van digitale zorg, zonder dat je overheid je gegevens ongevraagd doorverkoopt.

Het WEF noemt in het rapport uit 2018 dat het de voorkeur heeft voor centrale oplossingen. Dat biedt een betere ‘gebruikerservaring’ van digitale identiteiten. Wat fijn dat jullie zo betrokken zijn!

In 2021 volgt er een nieuw rapport, dat inspeelt op de pandemie. Nu wordt het vervelend. Menig burger heeft ingrijpend beleid geaccepteerd, omdat het nu eenmaal ‘crisis’ was. Maar veel beleid was al geformuleerd voor de pandemie zelf, dus er kan geen causale relatie zijn. Zo zien we dezelfde klok met mogelijkheden met digitale identiteiten uit 2018 weer terugkeren.

Veel mensen waren kritisch op een aantal van de maatregelen en werden weggezet als ‘wappie’. Maar wie deze discussie volgt, zag dat het digitale paspoort een soort oude wijn in nieuwe zakken is. De eIDAS-richtlijn is van 2014 en in 2018 kwam het WEF met de blauwdruk van een digitaal paspoort, in te voeren door overheden.

Het valt ook op dat het WEF worstelt met acceptatie van burgers. Er moet iets gedaan worden om burgers ‘gewillig’ te krijgen. Dat gaat kennelijk niet vanzelf. Nu zou je verwachten dat een goed product, ook in digitale zin, zichzelf verkoopt. Hier zie je mooi de discrepantie tussen wat burgers willen, en wat grote bedrijven en overheden denken dat burgers zouden moeten willen. Het gaat niet vanzelf.

Een reden om haast te maken met digitale paspoorten, zoals de QR-code bekend van de pandemie, is geld. Het WEF schrijft dat de economie tot dertien procent kan groeien, een en ander blijkt uit onderzoek van consultant McKinsey. Daarom komt het digitale paspoort ook terug, specifiek het derde kwartaal van 2026.

Dertien procent zou voor Nederland een toename van het Nationaal inkomen van 130 miljard euro, afgerond. Dat is meer dan zesduizend euro per Nederlander per jaar, elk jaar opnieuw! Dat lijkt wel een onwaarschijnlijk hoog bedrag te zijn. Hoe komt het WEF hieraan? Het komt uit het rapport van McKinsey over ‘inclusieve groei’

Dit rapport schrijft dat een aantal grote landen te kampen heeft met tientallen miljoenen mensen die überhaupt geen paspoort hebben. Een digitaal paspoort zou hun eerste zijn. Deze tientallen miljoenen in Brazilië en Nigeria zouden met een digitaal paspoort beter hun recht kunnen halen. Enkel zo kom je op een economische groei van dertien procent uit. Voor Nederland heeft deze studie geen relevantie, dat moge duidelijk zijn.

Uit de jaarrekening van het WEF blijkt dat aangesloten bedrijven elk jaar ongeveer een half miljard CHF betalen, dat is ongeveer hetzelfde bedrag in euro’s. Daarvoor krijgen die bedrijven rapportjes die aansluiten bij het eigen commerciële belang, dat zal niemand verbazen. Slechts acht procent gaat op aan de kosten van het organiseren van de jaarlijkse conferentie in Davos. Die sessies zijn openbaar, maar voor de overige 92 procent krijg je schimmig, onzichtbaar lobbywerk terug. Ook mooi.

Op de website van het WEF staat bij welke onderdelen een specifiek bedrijf is aangesloten. Laten we eens kijken naar Mastercard. Dat is lid van de ‘Global Future Council on Data Equity’. Het is de bedoeling van deze club om iedereen toegang te bieden tot digitale paspoorten, wat een liefdadigheid. Ook is er de Edison Alliance, met hetzelfde doel. Bovengenoemde rapporten zijn ook te vinden op de site van het WEF en allemaal geschreven door personeel van Mastercard, die toewerken naar de belangen van Mastercard dat de boel ook financiert. Wederom, niet heel gek, maar we kunnen het geen liefdadigheid noemen.

Nu is Máxima ook lid van Edison. Dat zie je al op de website van de RVD. Ze heeft namelijk een bijbaan, speciale pleitbezorger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor inclusieve financiering voor ontwikkeling (UNSGSA). In die rol kan ze pleiten voor het invoeren van digitale paspoorten; dat is kennelijk iets waar je arme mensen mee helpt.

Ook is ze lid van de ‘Stewardship Board of the World Economic Forum System Initiative on Shaping the Future of Financial and Monetary Systems’ van het WEF, met daarin ook Mastercard.

Ze maakte zich niet geliefd met deze spreekbeurt bij het WEF. Ze stelde dat er een digitaal paspoort moet komen met daarin zowel toegang tot je bankrekening als een overzicht van je vaccinaties. Het vervelende aan deze discussie in bredere zin is dat daarmee de vrijwilligheid verdwijnt. Als een app overal toegang toe geeft, is die verplicht. Wil je niet dat er in je medische data wordt gehandeld, dan kun je ook niet meer betalen, enzovoort. ‘Inclusie’ klinkt heel lief maar als je het niet wil, is het eigenlijk gewoon dwang.

In een reactie vertelde ze later dat ze dit zei omdat er nu eenmaal juridische verplichtingen zijn om je links en rechts te identificeren, ze kon er ook niks aan doen. Het was haar vooral te doen om die arme mensen, die wil ze helpen.

Hier is ze gewoon niet eerlijk. Mastercard en friends willen een digitaal paspoort omdat ze er geld mee kunnen verdienen. Als overheden de acceptatiegraad verhogen, dan zijn de Amerikaanse webwinkels daarbij gebaat. In Nederland werd er vervolgens gestemd om dit digitale paspoort niet in te voeren, de motie-Leijten. Ons parlement heeft wetgevende bevoegdheid, volgens artikel 81 Grondwet; dat stemmen doen ze niet voor de lol, zo ontstaan wetten. D66 vertelde dat je de grondwet niet te letterlijk moest nemen, wet en recht zijn ‘vaak’ van toepassing en niet altijd.

Overigens is de verkiezingscampagne van D66 gefinancierd door de grootste aandeelhouder in het Amerikaanse bedrijf ElasticSearch. Dat is gespecialiseerd in complexe zoekopdrachten binnen een digitaal paspoort. Dankzij een gift kon D66 de campagne over ‘tien nieuwe steden’ houden waarmee ze de verkiezingen wonnen. Die huizen komen er niet, er is geen plan, maar premier Jetten zal wel het digitale paspoort verplicht stellen om in te loggen op social media. Dat is nodig voor ‘de veiligheid van de kinderen’ en het komt toevallig ook goed uit voor de eigen financier. Je hoort tegenwoordig vaak dat het digitale beleid is ingegeven door een wens om geopolitiek onafhankelijker te worden van Amerikaanse bedrijven. Daartoe voert men dan beleid uit dat is geformuleerd door Mastercard. Logisch?

In 2021 presenteert de regering een visie op digitale identiteit. Dat is online te vinden. Staatssecretaris Raymond Knops legt uit hoe hij het zelf ziet, schrijft hij op. Bij het ‘werken’ eraan kwam hij tot de conclusie dat het een gedragen verhaal moest zijn. We zien hem al voor ons, nachtenlang bij het licht van de bureaulamp, met gebogen rug schrijven aan een strategische visie terwijl de rest van Nederland slaapt. Hij werkt dan door, hij wel.

Voor hem is inclusie ook erg belangrijk. Voor zijn visie heeft hij onderzoeken van experts geraadpleegd en de voetnoten laten zien wie dat zijn. Elke bronvermelding komt interessant genoeg uit bij hetzelfde document van het WEF. Of het nu om ‘vertrouwen’ of ‘maatschappelijke kansen’ gaat, het WEF heeft het antwoord. We duiken zo hun document met duizelingwekkende diepgang in.

Zijn er ook economische kansen? Zeker! De economie van Nederland kan tot dertien procent groeien dankzij een nieuw appje op je telefoon. De bron? Onderzoek van McKinsey in Nigeria en Brazilië. Die studie heeft geen relevantie voor Nederland, want we hebben hier geen favela’s in de bergen, sloppenwijken met tientallen miljoenen ongedocumenteerden. Dit onderzoek is er in een eerder rapport van het WEF ook door Mastercard bijgehaald, zonder reden. Dan is het heel raar dat Knops uit eigen beweging diezelfde rare beweging maakt. De staatssecretaris pent de marketing van Mastercard dus over zonder het gelezen te hebben. Dit is de onderbouwing voor het niet respecteren van de grondwet, je had iets meer verwacht.

Het rapport van het WEF over digitale identiteit is online te vinden. Laten we het eens bekijken.

Het rapport ademt urgentie uit, we hebben het over een ‘strategic imperative’. Aan het woord komt de COO van ING, die ons op dreigende toon waarschuwt wat er gebeurt als we niks doen!

Iets verderop komen we nog een keer de bekende klok weer tegen. Daaronder staan zinnen die Knops letterlijk vertaald in zijn ‘eigen’ visie heeft opgenomen, zoals de zin over gezondheid en bankzaken. Nu mag je je echt afvragen hoe veel invloed zo’n WEF eigenlijk heeft op de regering. Dit hele document is slechts twintig kantjes groot en dan mag de wetgevende bevoegdheid van het parlement bij het grofvuil worden gezet.

Als voorbeeld van een app die het goed doet, noemt het rapport het Belgische itsme. Als je de statuten opvraagt, blijkt dat het overkoepelende bedrijf Belgium Mobile ID is ingeschreven door ING, dat dit rapport ook mocht openen. ING is ook lid van het WEF en betaalt dus voor een rapport dat naar de eigen belangen toeschrijft. Wederom, niet vreemd, maar dit is geen liefdadigheid of neutrale wetenschap.

Dit rapport noemt ook dat heel veel e-commerce mislukt door ‘poor user experience’. Dat betekent dat je op social media heel vaak reclames krijgt, maar je het online winkelwagentje niet afrekent omdat het om een impulsaankoop gaat. Je moet immers naar je bancaire app schakelen, wat een paar seconden bedenktijd oplevert. Daardoor mislukt zeventig procent van de online impulsaankopen. De advertentieverkopers van de Amerikaanse webwinkels willen daarom je betaalapp koppelen aan social media, zodat ze tot vierduizend miljard dollar (!) per jaar meer omzet kunnen halen.

Overigens stelde de toenmalige CEO van itsme, Stephanie de Bruyne, dat het een wens is om naar een samenleving te gaan die voor honderd procent online opereert. Mensen moeten dan wel vertrouwen krijgen in dergelijke apps en de pandemie hielp daar enorm bij.

Het Nederlandse parlement wil dat niet, maar Máxima negeert de wens van het parlement teneinde de platte commerciële belangen van Mastercard te dienen. Dan is ze praktisch niet langer de koningin van Nederland maar een advertentieverkoper van Mastercard. Heel leuk en aardig, maar daar is weinig majestueus aan.

Op 14 oktober 2022 houdt Máxima een speech bij het IMF en de Wereldbank. Ze pleit voor CBDC, ook wel bekend als de digitale euro. De Europese commissie bereidt een wet voor die het Europees parlement maar niet wil aannemen, omdat CBDC in de huidige opzet geen enkel voordeel biedt aan burgers. Bij een online rondgang bleek dat honderd procent van de reacties van burgers negatief was. Mensen maken zich zorgen over hun rechten en privacy en zagen het nut er niet van in. Dat maakt Máxima niet uit, ze is zelf wel voorstander.

In haar speech zegt ze dat er een limiet moet komen aan het gebruik van de app, in feite een spaarverbod. Dat zit als volgt. Centrale banken willen de rente op je betaalrekening negatief maken, je betaalt dus om je geld bij de bank te mogen stallen en de leners betalen ook rente. Zodoende kunnen centrale banken de economie extra stimuleren. Als er nu een digitale euro komt zonder die negatieve rente, dan zouden burgers kunnen vluchten naar CBDC. Daarom moet je burgers fysiek de pas afsnijden, voorkomen dat ze kunnen vluchten voor negatieve rente. Intussen wordt contant geld afgeschaft, dus vluchten naar cash kan ook niet. In het jargon noemen we dit ‘disintermediation’: burgers zouden kunnen vluchten voor negatieve rente en dat moet je voorkomen. Dan schaf je wel het vrije verkeer van kapitaal af maar hé, je bent elitair of je bent het niet.

Nu is het de vraag in welke hoedanigheid ze dit verhaal afsteekt. Is ze de advertentieverkoper van Mastercard dat om andere redenen voor hetzelfde digitale paspoort pleit, of koningin van Nederland? In het laatste geval moet ze haar uitspraken afstemmen met de regering. Ze kan niet een beleid verkondigen dat afwijkt van de visie van de vakminister, toen Sigrid Kaag. Die werd prompt geconfronteerd met Kamervragen. Uit de antwoorden bleek dat de regering zich aansluit bij de woorden van Máxima.

In de wereld van Central Bank Digital Currency (CDBC) is digitale identiteit een belangrijk onderwerp. Als je de beleidsrente inderdaad tot onder de nul wil verlagen, moet je voorkomen dat mensen vluchten. Ook moet je weten wat hun saldo is. Dat betekent dat ze moeten inloggen in een app, want anders weet je niet welke transacties er zijn geweest. Daarom is de centrale bank ook voorstander van het digitale paspoort, het geeft ze de mogelijkheid om de rente tot onder de nul te brengen. Overheden willen volledige grip krijgen op hun burgers, onder meer door sociale media aan banden te leggen. De advertentieverkopers op social media kunnen meer centjes verdienen, als je door een digitaal paspoort meer impulsaankopen doet. Deze lobby wordt zichtbaar aangevoerd door Mastercard.

De Tweede Kamer wil het niet. Nog voordat de regering zelf haar visie kan meedelen aan het parlement, besluit Máxima alvast om Kaag het gras voor de voeten weg te maaien. ‘Disintermediation’ rondom CBDC bestrijden is enkel mogelijk met een digitaal paspoort dat Mastercard zo graag wil. De regering moest de Kamer nog vertellen dat ze voornemens was om tegen de zin van de Kamer in toch in te stemmen met het digitale paspoort. Vanaf dat moment is besluitvorming rondom paspoorten voorgoed weggehaald bij het parlement, voortaan worden de beslissingen over ons paspoort in Brussel en Davos gemaakt. Dit is best een dingetje. Zonder enig respect voor onze parlementaire traditie besluit Máxima om in New York de show te stelen en Nederlandse adoptie van het digitale paspoort aan te kondigen, parlement of niet.

Máxima krijgt een salaris van meer dan een miljoen, opgehoest door de Nederlandse belastingbetaler. Dan zou het toch fijn zijn als ze een beetje respect kon opbrengen voor die belastingbetaler. Ze besluit echter om diens volksvertegenwoordiger op een forse roggel in het gelaat te trakteren, het belang van Mastercard en de Amerikaanse webwinkels dienend. Dan ben je de titel van ‘koningin’ niet waardig. Máxima is een bedreiging voor de Nederlandse rechtsorde en moet weg. Misschien is het slim om haar bijvoorbeeld een miljard euro te geven, zo uit de staatskas, maar dat ze dan wel vertrekt. Dat klinkt als een hoop geld, maar wat ze nu doet en kan blijven doen is vele malen schadelijker.

Om de een of ander reden is de Nederlandse samenleving murw gebeukt. Alles wordt maar geaccepteerd. Moet u zich voorstellen dat dit in de jaren ‘80 was gebeurd. Stel dat een Amerikaans bedrijf een systeem voor massale spionage van burgers aan Nederland wil verkopen. De man van de toenmalige koningin, prins Claus, is groot voorstander, ook al heeft hij enkel een ceremoniële rol in het landsbestuur. De Tweede Kamer stemt over het onderwerp en ziet af van aankoop. De partner van het staatshoofd besluit echter om in New York een speech te houden die haaks staat op het besluit van de Kamer. Burgers bespioneren, daar is niks mis mee! Het applaus van zijn Amerikaanse lobbyvrienden is oorverdovend. De premier van Nederland, dan Ruud Lubbers, besluit vervolgens om de Kamer buitenspel te zetten, ook al stelt de grondwet dat er wetgevende bevoegdheid is. Je wil onze koning toch niet te kakken zetten? De Amerikaanse vrienden van Claus krijgen hun zin en Nederlanders slikken de consequenties, volgzaam als ze zijn. Ze betalen de rekening met hogere belasting en accepteren dat ze voortaan altijd als verdachte worden gezien want Claus draagt van de mooie maatpakken.

Zou dat zo zijn gegaan? Natuurlijk niet. Als de partner van het staatshoofd, die geen rol in het democratisch bestel heeft, zich dictatoriaal gedraagt, zou het land op zijn kop hebben gestaan. Toen wel, maar nu niet meer. De staatsgreep van Mastercard wordt gelaten ontvangen, want Máxima kan zich zo leuk kleden. Als je terug kon gaan in de tijd en aan je eigen ouders vertellen dat dit het Nederland van 2026 is, dan hadden ze je niet geloofd. Wat een slappe bende! Helaas, het is niet anders. Aan de andere kant: een bevolking krijgt het bestuur dat het verdient. Als een meerderheid voor de charmes van Koningin Mastercard is gevallen, dan is het ook maar beter dat we de democratie afschaffen. Want dat is het gevolg van deze digitalisering, vergist u zich niet.

Had u mijn laatste boek over digitalisering trouwens al gelezen? Democratie op de helling koopt u hierrr, er is een e-book (digitaal, lekker handig) en een papieren boek. Wilt u mijn gegraaf mogelijk maken? Ga naar BackMe, of u koopt mijn andere boek, Het Euro Evangelie. Laat uw waardering voor mijn werk merken via de knop hieronder.