De spreidingswet is een recept voor rellen

Een gesprekje met Mijn Zetel, over de gemeentepolitiek. Ze spraken ondergetekende aan bij de lunch op het festival van DNW: zie dit artikel voor een registratie van het optreden, het ging over het digitale paspoort (niet heel verrassend). De vingers waren nog vies van het broodje tonijn, u ziet de ongemakkelijkheid. De interviewer van Mijn Zetel wilde het over een ander onderwerp hebben: de ontspoorde asielcrisis. Zoals u eerder las, zijn de lasten van het COA gestegen van 77 miljoen euro in 2005 naar richting de vijf miljard vorig jaar: een toename met een factor zeventig.

Wat er kort en goed gebeurt, is dat het COA honderdduizend mensen elke nacht moet opvangen. Het gaat om asielzoekers die in de procedure zitten en bijvoorbeeld in beroep zijn gegaan tegen een afwijzing omdat ze uit een veilig land komen. Ook zijn er statushouders voor wie geen huis te vinden is. Het COA is veranderde in een soort enorm hotel, zou je kunnen zeggen.

Intussen zit Nederland op het zogeheten stikstofslot. Door een (te) heftige interpretatie van Europese milieuregels, kan er niet gebouwd worden. Bij veel industriële activiteit, van landbouw tot het bouwen van woningen, komen er chemische verbindingen met stikstof vrij. Die hebben een negatieve invloed op het milieu. Als lid van de EU heeft Nederland de Natura2000-richtlijn te respecteren. Artikel 6 daarvan regelt compensatie van milieuschade door een bepaald project. Als je huizen wil bouwen in de buurt van een natuurgebied, dan moet iets anders dat invloed heeft op dat gebied, verdwijnen. Er is een verslechteringsverbod, dat betekent dat je elk jaar opnieuw in de knel komt.

Tevens heeft Nederland een spreidingswet. Die regelt dat de Rijksoverheid een gemeente kan aanwijzen om asielzoekers op te vangen. Als er ergens een gebouw vrijkomt, zoals een oude school of een kantoorgebouw, dan kan het COA die locatie vorderen zonder dat de lokale politiek er iets over te zeggen heeft. De gemeente moet het maar oplossen. Niet geheel onverwacht levert dat spanning op. Als je asielzoekers en statushouders te huisvesten hebt en je mag niet bouwen vanwege stikstof, dan stoot je je eigen bewoners een huis uit de mond. Het is een beetje lastig voor te stellen hoe dat letterlijk in zijn werk zou gaan, maar u begrijpt het principe.

Lokale bestuurders kampen al met een tekort aan woningen, want Nederland heeft gewoon een wooncrisis. Vervolgens moet je als burgemeester en wethouders meer mensen opvangen maar je mag geen huizen bouwen. Wat denkt u dan dat er gebeurt? Inderdaad, mensen worden boos. Ook laat de grafiek zien dat er alleen maar meer locaties nodig zijn. Als het COA een buurt voorhoudt dat noodopvang tijdelijk is, dan hou je mensen voor de gek. Die tijdelijkheid is alleen mogelijk als de uitstroom naar een reguliere woning afdoende groot is. Daar is geen sprake van, anders zouden die kosten niet exploderen. Een tijdelijke opvang is altijd permanent.

Migratie is misschien ook een compliment. Maar een groeiende bevolking moet wel ergens wonen. Als Nederland kiest voor open grenzen, veel migratie en een spreidingswet kun je niet ook doen alsof je een stikstofcrisis hebt. Dan zet je mensen tegen elkaar op, ze moeten letterlijk vechten om schaarse huizen. Maak daarom een keuze, laat een van de twee vallen. Doe je dat niet, dan wordt het alleen maar lelijker. Je kunt een gemeente niet eerst verbieden om huizen te bouwen maar wel verwachten dat ze even een paar duizend asielzoekers opvangen. Kijk, dat is nog eens een samenvatting. Nou hoeft u onderstaande video helemaal niet te kijken.

Had u mijn laatste boek trouwens al gelezen? Democratie op de helling koopt u hierrr, er is een e-book (digitaal, lekker handig) en een papieren boek. Wilt u mijn gegraaf mogelijk maken? Ga naar BackMe, of u koopt mijn andere boek, Het Euro Evangelie. Laat anders uw waardering voor mijn werk merken via de knop hieronder. Veel kijkplezier.