‘Het doet me pijn om te zien hoe mijn cultuur verdwijnt, voorgoed’

Is dat niet erg dramatisch? Nee. Het belang van bepaalde ontwikkelingen die zich nu voltrekken, kan niet onderschat worden. Westerse samenlevingen zitten aan het einde van een kredietgedreven boom, te wachten op een nieuwe kredietcrisis. Uit de overgebleven werkenden moet een laatste restje belasting worden geperst, maar het neemt zulke vormen aan dat steeds minder mensen blijven werken. Dan trekt de centrale bank nog een la met geld open maar zo krijg je inflatie, je maakt het voor werkende mensen alleen maar moeilijker. Het kindertal stort dan in tot ver onder het niveau nodig om de bevolking niet te laten krimpen. Het aantal mensen dat nu werkt om een cultuur draaiende te houden, is in dit tempo met twee generaties gehalveerd. Dat werken moet nog eens gebeuren tijdens een ‘groene transitie’ die ondernemen onmogelijk maakt. En door rommelige migratie ontspoort de welvaartsstaat volledig, in 2030 zullen een hoop verworvenheden al verloren zijn. De binnensteden zijn voorgoed veranderd en dat komt de veiligheid nu niet bepaald ten goede. Intussen wordt er een digitaal sleepnet gebouwd, waarmee de vrije, democratische samenleving de facto over is.

Een Nederlander is duidelijk te onderscheiden van een Micronesiër, Japanner, Zoeloe of Macedoniër. Een Nederlander is vrijer van geest dan gemiddeld, recht voor zijn raap tot bij het botte af, rijk door een ondernemende geest en vrijheidslievend, wars van betutteling. Het is ook de vrije samenleving die rijkdom mogelijk maakt; academische en economische ontwikkeling worden platgeslagen in een doorsnee dictatuur. Een dramatisch woke schuldgevoel maakte zich recentelijk helaas meester van het volkje in de polder, dat is ineens schuldig aan van alles en nog wat; van armoede tienduizend kilometer verderop tot veranderingen in het weerpatroon. De schuldcultus remt helaas wel de innovatie waarmee je anderen zou kunnen helpen, het is geen onschuldig egocentrisme van die dramatische vaandeldragers met hun veelkleurige vlaggen die allemaal nieuwe ‘genders’ vertegenwoordigen. Geen Sudanees werd ooit van de honger afgeholpen door een aan de UvA geschreven paper over transgenders van kleur in een postkoloniale context. Ook zijn er rare complottheorieën opgedoken over de tanks van Poetin. Als Nederland de zelfstandigheid niet weggeeft aan Brussel, staan die roestige krengen morgen al in de milieuzone - wat niet mag, ze rijden op diesel! Bewijs voor die spectaculaire stelling is er niet, maar voor de zekerheid levert men hier maar alvast vrijheden in voor vermeende veiligheid. Dat werkt net als een opdringerige beer voeden uit je eigen lunchbox om hem rustig te houden tijdens een kampeertrip in Alaska. Het begint goed maar op een gegeven moment heb je niks meer te geven, ook al is de beer nog niet tevreden. De sombere cultus van erfschuld, gereformeerden zijn aan alle kanten ingehaald, beschadigt onze vrijheid en welvaart van binnenuit. Er is geen complot van reptielen dat Nederland komt omploegen, een volk doet het zichzelf aan.

Er gaan ook heel veel dingen goed, er zijn veel mogelijkheden voor beter beleid. Wanhopen heeft nooit zin, ook al zijn de problemen duidelijk aanwezig. De quote in de titel is afkomstig van De Winter, hij zal pessimistischer zijn dan ondergetekende. Nederland kan nog steeds een andere koers gaan varen. Dan mag het wel een keer gebeuren, want het is in spreekwoordelijke zin al kwart over twaalf.

Ik mocht erover spreken met Marleen de Vries en Leon de Winter, op het zogeheten Bevrijdingsfestival in Zeist, eind vorig jaar. Die digitale dadendrang is trouwens hét onderwerp van mijn laatste boek. Democratie op de helling koopt u hierrr, er is een e-book (digitaal, lekker handig) en een papieren boek.

Wilt u mijn gegraaf mogelijk maken? Ga naar BackMe, of u koopt mijn andere boek, Het Euro Evangelie: Eventueel laat u uw waardering voor dit artikel merken via de knop hieronder. Of gewoon niet. Veel kijkplezier.